Dat valt niet te vergelijken

“Ik begrijp het gewoon niet,” schamperde Vader terwijl hij naar Ilse keek. Zijn dochter van twaalf zat met een grote schaar aan de keukentafel en knipte plaatjes van damesmode uit. Er lag een grote stapel glossy vrouwentijdschriften voor haar op tafel. “Wat moet je nou met al die foto’s?”

“Voor mijn plakboeken Vader…Ik word mannequin,” antwoordde Ilse met een stralende glimlach. Vader schudde zijn hoofd. “Damesmode is mooi en belangrijk, maar niet voor jou, Ise. Maak jij nou eerst de HAVO maar af.“
Ilse gluurde naar haar vader. “Doe ik ook, Vader. Maar dan word ik mannequin. Dat is een prachtige wereld vol geheimen en romantiek. Een wereld vol beloften en schoonheid met mooie damesmode, stoere mannen en de Catwalk.”

“Ilse… je bent een dromer. Je bent niet realistisch. Heb je je huiswerk Frans al af.”

“Ja, Vader,” zei Ilse gedwee terwijl ze voorzichtig een close up van Taylor Hill uitknipte. “Heb ik vanmiddag al gedaan. Mijn proefwerk voor algebra heb ik ook al voorbereid…” Haar stem stokte en ze slaakte een kreet van opwinding: “Alsjemenou! Moet je nou eens kijken, Mamma?” Ze draaide het tijdschrift naar moeder die sokken aan het stoppen was. Het Nederlandse supermodel Doutzen Kroes toonde een prachtige nieuwe witte winterjas en straalde een en al geluk uit.

“Die gaat op de muur,” zei Ilse verrukt.

“Maar daar hangen al zeker twintig van die foto’s, Ilse,” foeterde vader. “Hoe kun je nou in vredesnaam leven in zo’n verwarring. “
“Hou je mond, Harry,” zei moeder. “Laat dat kind toch. Je vind die vrouwen stiekem best wel leuk.”
“Onzin!” zei vader in zijn kuif gepikt. “Al die vrouwen die die damesmode showen zijn een stelletje leeghoofden. Konden niet studeren en verdienen nu hun geld door vriendelijk naar een cameraman te lachen. Zo kan ik ook mijn geld verdienen. Belachelijk is het… Gewoon belachelijk.”
Moeder snoof. “Jij, Harry in een damesblad met een witte winterjas? Ik zou maar oppassen, want als jij vriendelijk naar een cameraman lacht verdien je echt nog geen stuiver.”
“Hou je mond,” zei vader boos. “Ik wil helemaal niet poseren. Ik zeg alleen maar dat het belachelijk is dat mensen zo hun geld verdienen. En zo’n blad over damesmode zet Ilse helemaal op het verkeerde spoor.”

Hij hief zijn armen ten hemel. “Waar moet dat toch naar toe in deze wereld?”

“Maar vader,” zei Ilse, “Doutzen Kroes heeft ook de HAVO gedaan. Die heeft echt heel hard gewerkt en—“
“Ik  wil er niet meer over horen,” zei vader. “Ik wil niet dat je je nog langer bezighoudt met damesmode. Daar ben je veel te jong voor en—“ Maar hij kon zijn zin niet afmaken want zoon Leo van vijftien kwam binnen.

“Heb je het al gehoord, Pa?”

“Wat?”
“Ze hebben Messi verkocht?”
“Messi? Je meent het?”
Leo knikte met een geleerde glimlach. “Ja… aan Real Madrid.”

“Voor hoeveel?”
“Honderd en tweeëntwintig miljoen.”

Vader floot. “Alsjemenou… Maar hij is het waard. Ik zeg het je… hij is het waard.”
Leo knikte. “Absoluut. Ze zeggen dat hij zo’n tien miljoen per week gaat verdienen.”
“Wie is Messi?” vroeg moeder.

Vader keek haar aan terwijl zijn ogen groot werden. “Dat weet je toch wel? De beste voetballer van dit moment. Misschien zelfs wel beter dan Pelé…”
Moeder haalde haar schouders op. “Is dat een van die kerels die aan Leo’s muur hangt?”
“Precies,” zei vader. “Dat is em. Een juweel voor de sport… “

Ilse googlede Messi op haar Ipad. Ze fronste haar wenkbrauwen. “Moet je nou es horen, vader. Messi heeft maar net de lagere school afgemaakt… Van de HAVO heeft ie vast nog nooit gehoord.”

“Tuurlijk wel, ” antwoordde vader geïrriteerd. “Maar Messi heeft de HAVO helemaal niet nodig. Dat is een natuurtalent. En dat is heel wat anders.”

“Anders dan wat?” vroeg Leo.
“Anders dan damesmode,” antwoordde vader verbolgen. “Damesmode valt toch zeker niet te vergelijken met voetbal?”

“Nee,” zei moeder terwijl ze haar wenkbrauwen optrok waarbij er een smalend lachje over haar gezicht gleed. “Dat kun je inderdaad niet vergelijken.”